Najbardziej popularną definicją nadużyć jest ta opracowana przy współpracy stowarzyszeń: Biegłych ds. Wykrywania Nadużyć Gospodarczych (ACFE), Audytorów Wewnętrznych (IIA) oraz Amerykańskiego Instytutu Biegłych Rewidentów (AICPA). Według tej definicji nadużycie gospodarcze jest to każde celowe działanie bądź zaniedbanie skutkujące osiągnięciem korzyści przez sprawcę lub poniesieniem straty przez ofiarę, dokonane za pomocą wprowadzenia w błąd. W skrócie można powiedzieć, że nie ma nadużycia bez szkody i korzyści.

Rodzaje nadużyć

Kategoryzacja nadużyć umożliwiła bardziej szczegółową ich analizę, a co za tym idzie zidentyfikowanie, jakimi metodami i za pomocą jakich schematów popełniane są nadużycia gospodarcze. I tak według badań przeprowadzonych przez Ernst & Young na rynkach wschodzących najczęściej popełniane są kradzieże majątku (sprzeniewierzenie aktywów) oraz występują przypadki łapownictwa. Wiele z tych nadużyć jest popełniane w zmowie ze stroną trzecią.

Nieistniejące towary i usługi

Schemat ten polega na płaceniu kontrahentowi za towar lub usługę, których nigdy nie dostarczył. Do popełnienia takiego nadużycia przyczyniają się najczęściej: słabość systemu kontroli wewnętrznej, nadmierna koncentracja obowiązków w ręku jednego pracownika (np. zamawia on usługę i jednocześnie poświadcza fakt jej wykonania) albo brak narzędzi pozwalających na wykrywanie podejrzanych lub powtarzalnych transakcji.

Sposób działania polega często na zakładaniu fikcyjnych spółek, współpracy z pracownikiem dostawcy albo pracownikami różnych działów (np. zakupów i magazynu). Są to oszustwa dokonywane za pomocą rozłożonych w czasie i powtarzalnych kwot wydatków. Zazwyczaj fałszowana jest też dokumentacja księgowa i magazynowa. W księgach rachunkowych księguje się zarówno przyjęcie nieistniejącego towaru lub koszt wykonania usługi, jak i płatności za nie. Tego typu nadużycie może być wykryte za pomocą fizycznego przeglądu zapasu w magazynach (inwentaryzacji) oraz przeglądu prac wykonanych przez usługodawców.