Podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu majątkowym oraz innych wymaganych oświadczeniach oraz informacjach powoduje odpowiedzialność na podstawie art. 233 par. 1 k.k., tzn. jest zagrożone karą pozbawienia wolności do lat trzech.

Sankcja ta nie dotyczy przypadku niezłożenia oświadczenia lub informacji w ogóle ani też złożenia ich z opóźnieniem. Występek ten może być popełniony jedynie z winy umyślnej. Nie ma on zatem miejsca, gdy niezgodność pomiędzy złożonym oświadczeniem czy informacją a rzeczywistym stanem faktycznym wynika z niewiedzy.

W literaturze wskazuje się, że sprostowanie fałszywych oświadczeń majątkowych traktować należy jako rodzaj czynnego żalu. Mimo takiego sprostowania, czyn pozostaje czynem dokonanym, nie zaś usiłowanym. Takie zachowanie się sprawcy tych czynów daje podstawę do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, a nawet odstąpienia od jej wymierzenia, w oparciu o art. 233 par. 5 pkt 2 k.k. w związku z art. 24l ustawy o samorządzie gminnym (i odpowiednio art. 25g ustawy o samorządzie powiatowym lub art. 27g ustawy o samorządzie województwa). Istotne jest, by sprostowanie to nastąpiło dobrowolnie.