Wierzycielowi, który dokonał skutecznego zajęcia udziałów, przysługują prawa majątkowe wynikające ze stosunku uczestnictwa dłużnika w spółce, gdyż są one niezbędne do zaspokojenia wierzyciela w drodze egzekucji (art. 9102 par. 1 kodeksu postępowania cywilnego). Podwyższenie kapitału spółki po zajęciu udziałów w spółce ma taki skutek, że procentowy udział w kapitale spółki przysługujący dłużnikowi maleje. Nie uczestniczy on bowiem w podwyższeniu tego kapitału. Tym samym prawa majątkowe przysługujące po zajęciu udziału wierzycielowi, takie jak prawo do dywidendy czy prawo uczestnictwa w majątku likwidacyjnym, po podwyższeniu kapitału, w którym dłużnik nie uczestniczy, tracą na wartości. Uchwała o podwyższeniu kapitału wprost wpływa na realizację prawa wierzyciela do zaspokojenia się z zajętych udziałów. Nowo utworzone udziały mogą dodatkowo zostać uprzywilejowane co do dywidendy, co jeszcze bardziej pomniejsza wysokość dywidendy należnej egzekwującemu wierzycielowi.

Przepis art. 250 w związku z art. 252 par. 1 kodeksu spółek handlowych nie wymienia jednak egzekwującego wierzyciela jako podmiotu uprawnionego do wytaczania powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników. Sąd Najwyższy w wyroku z 30 stycznia 2009 r. (II CSK 355/08) stwierdził jednak, że jedynym skutecznym środkiem przeciwdziałania niebezpieczeństwu zniweczenia uprawnienia wierzyciela do zaspokojenia się z zajętych udziałów, w sytuacji podjęcia przez zgromadzenie wspólników uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego i utworzeniu nowych udziałów, jest możliwość zaskarżenia tej uchwały powództwem o stwierdzenie jej nieważności. Prawo do zaskarżenia uchwały wspólników zostało przez Sąd Najwyższy uznane za prawo zachowawcze, o którym mowa w art. 9102 par. 1 in fine kodeksu postępowania cywilnego.