Coraz więcej miast decyduje się na wprowadzenie stref płatnego parkowania w swoich centrach, a do widoku parkometrów muszą się przyzwyczaić się nie tylko kierowcy poruszający się po śródmiejskich ulicach takich aglomeracji jak Warszawa, Łódź czy Wrocław. Specjalne strefy w porach największego ruchu komunikacyjnego organizują dzisiaj nawet kilkunastotysięczne miasta. Pozwala to im na częściowe rozwiązanie problemu braku miejsc parkingowych, jak również uzyskanie dodatkowych dochodów budżetowych.

Ustanowienie płatnej strefy

Strefę płatnego parkowania można ustanowić w każdej gminie, niezależnie od tego, czy posiada ona prawa miejskie. Przepisy ustawy o drogach publicznych nie wykluczają sytuacji, w której obejmowała ona będzie obszar całej gminy lub miasta. Rozwiązania takie nie są jednak stosowane w praktyce i na pewno spotkałyby się ze stanowczym sprzeciwem mieszkańców.

Istotnymi warunkami do zorganizowania stref jest to, że muszą one obejmować drogi publiczne i obszar charakteryzujący się znacznym deficytem miejsc postojowych.

Ustanowienie strefy płatnego parkowania odbywa się poprzez podjęcie stosownej uchwały przez radę gminy (miasta). Jest ona przyjmowana na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach.

Rada, ustalając strefę płatnego parkowania, musi pamiętać, aby zamieścić w uchwale postanowienia dotyczące wysokości stawek opłaty za parkowanie w strefie. Opłata za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może jednak przekraczać 3 zł. Uchwała powinna dodatkowo określać sposób pobierania opłaty.

Stawki powinny być zróżnicowane, w zależności od miejsca parkowania. Rada może wprowadzić jednocześnie opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, np. osób zamieszkujących strefę.

Opłatę za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi.