Przepis art. 295 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego odnoszący się wyłącznie do upadłości z możliwością zawarcia układu stanowi, że ujęcie wierzytelności stwierdzonej tytułem wykonawczym na liście wierzytelności powoduje utratę mocy uprzednio wydanego tytułu wykonawczego. Zasadność tego rozwiązania wynika z tego, że wierzytelność istniejąca przed wszczęciem postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu ulega odpowiedniemu zredukowaniu na skutek zawarcia układu. Dłużnik jest zobowiązany do zapłaty za tę wierzytelności z innej podstawy, którą jest zawarty układ.

Regulacji obowiązującej w zakresie upadłości z możliwością zawarcia układu nie można stosować analogicznie do wierzytelności ujawnionej na liście wierzytelności w postępowaniu upadłościowym o charakterze likwidacyjnym. W przepisach regulujących postępowanie upadłościowe z likwidacją nie znajdujemy przepisu analogicznego do art. 295 ust. 1.

Sąd Najwyższy w uchwale z 5 marca 2009 r. stwierdził, że „sądowy tytułu wykonawczy wydany przeciwko dłużnikowi co do którego następnie ogłoszono upadłość, nie traci z mocy prawa wykonalności w części, co do której wierzytelność w nim stwierdzona została umieszczona na prawomocnej liście wierzytelności sporządzonej w toku postępowania upadłościowego”. Chodzi o listę wierzytelności ustaloną w postępowaniu upadłościowym przewidującym likwidację majątku dłużnika. W takim postępowaniu samo ogłoszenie upadłości nie może mieć wpływu na istnienie i zakres wierzytelności stwierdzonej tytułem wykonawczym wydanym w innym postępowaniu. Wierzytelność taka podlega zaspokojeniu w ramach egzekucji uniwersalnej, prowadzonej według postępowania upadłościowego, która wyklucza jednoczesne prowadzenie egzekucji indywidualnej. Samo zatwierdzenie listy wierzytelności w postępowaniu upadłościowym nie skutkuje pozbawieniem wykonalności tytułu wykonawczego wydanego przed wszczęciem postępowania upadłościowego, obejmującego tę samą wierzytelność.