Na mocy ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw, od 1 stycznia 2012 r. zamiast dotychczasowej normy 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo, wprowadzono dla tych osób normy 8 godzin na dobę i 40 godzin pracy tygodniowo, z możliwością ich skrócenia do poprzednio obowiązującego wymiaru, na podstawie zaświadczenia wydanego przez lekarza przeprowadzającego badania profilaktyczne pracowników lub - w razie jego braku - przez lekarza sprawującego opiekę nad osobą niepełnosprawną.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, ustawodawca naruszył konstytucję, ustanawiając dla pracowników ze znaczną lub umiarkowaną niepełnosprawnością 8 godzinny- dobowy i 40 godzinny-tygodniowy wymiar czasu pracy.

Trybunał Konstytucyjny nie zgodził się z przyjętym przez ustawodawcę założeniem, że pracownicy będący osobami niepełnosprawnymi mają być traktowani tak samo, jak pracownicy pełnosprawni. Trybunał zwrócił uwagę, że osoby niepełnosprawne, dotknięte ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu, muszą z reguły włożyć więcej wysiłku w wykonywanie pracy niż osoby zdrowe wykonujące taką samą pracę, bardziej się stresują, potrzebują też więcej czasu wolnego na wykonanie codziennych czynności życiowych. Nieprzypadkowo zatem przed kilkudziesięcioma laty ustawodawca wprowadził dla nich obniżoną normę czasu pracy, z jednoczesnym zakazem zmniejszania ich wynagrodzenia, aby w ten sposób chronić ich zdrowie i podstawy egzystencji jako słabszych członków społeczeństwa- wskazał TK.

Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu, o dwanaście miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw.

PS/źródło:TK

Zobacz także:

TK: Miesięczny termin na powołanie sędziego niekonstytucyjny