Uznanie przez sąd ugody sądowej oznacza, że jest ona zgodna z prawem, nie zmierza do jego obejścia, jak też nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. W sytuacji, w której sąd, oceniając przesłanki zawarcia ugody, doszedłby do wniosku, że jej zawarcie ma na celu obejście przepisów, w tym dotyczących zamówień uzupełniających lub dodatkowych, wydałby postanowienie o uznaniu zawarcia ugody za niedopuszczalne.

Przy założeniu, że ugodę zawarto w trybie art. 184 kodeksu postępowania cywilnego, ugoda zawarta w postępowaniu pojednawczym podlega kontroli sądu. W sytuacji, w której sąd dokonując oceny, doszedłby do wniosku, że ugoda zmierza przykładowo do obejścia przepisów o zamówieniach publicznych, w tym tych dotyczących udzielania zamówień uzupełniających lub dodatkowych, ewentualnie umożliwiających dokonanie zmiany umowy w trybie art. 144 prawa zamówień publicznych, wydałby postanowienie o uznaniu ugody za niedopuszczalną. Ugoda zawarta przed sądem jest czynnością procesową, która zgodnie z wolą stron wywołuje skutek w sferze łączącego strony stosunku prawnego.

W toku wykonywania zamówienia publicznego może dojść do rozbieżności interpretacyjnych dotyczących m.in. konieczności udzielenia zamówień uzupełniających lub dodatkowych. Prawo zamówień publicznych nie reguluje sposobu ani zasad rozstrzygania tego typu wątpliwości. W tym zakresie strony mogą korzystać z prawnie przysługujących im środków dochodzenia swoich roszczeń, w tym również przez zawezwanie do zawarcia ugody przed sądem. W związku z tym wydatki, które zostaną dokonane przez zamawiającego w wykonaniu zawartej ugody, można uznać za kwalifikowalne. Dodatkowo powinny być zgodne z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego i krajowego, w szczególności w zakresie zamówień publicznych. Ponadto taki wydatek musi być związany z projektem.