Gdy jedna ze stron pochodzi z innego kraju, spór sądowy jest utrudniony. Unijny prawodawca, dostrzegając problem, ustanowił tzw. europejskie postępowania w sprawach transgranicznych.
Są one fakultatywną alternatywą dla normalnego trybu przewidzianego przepisami poszczególnych państw. Procedury te stosuje się w sprawach cywilnych i handlowych, gdy przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu w państwie UE innym niż państwo sądu rozpoznającego sprawę. Właściwość miejscową sądu ustala się w oparciu o rozporządzenie Rady nr 44/2001 z 22 grudnia 2000 r. – co do zasady właściwy jest sąd miejsca zamieszkania pozwanego, a gdy źródłem roszczenia jest umowa, także sąd miejsca, gdzie zobowiązanie umowne zostało lub miało być wykonane.
Rozporządzenie nr 1896/ 2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. ustanowiło postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty.