Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego obowiązek meldunkowy pośrednio ogranicza prawo do pracy, do założenia konta bankowego i możliwość wyboru miejsca zamieszkania.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 27 maja 2002 r. uznał przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności niezgodny z konstytucyjną zasadą wolności miejsca zamieszkania i pobytu. Trybunał podkreślił, że art. 2 ustawy o ewidencji ludności nakłada na osoby przebywające na terytorium RP obowiązek meldunkowy. Z treści art. 9 tej ustawy wynika natomiast, że oprócz przedstawienia potwierdzenia do pobytu w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, wymagane jest jeszcze wykazanie się uprawnieniem do przebywania w tym lokalu. W efekcie tego przepisu wiele osób (w większości wypadków nie z własnej winy) nie może zameldować się w miejscu pobytu stałego.
Wprowadzenie do ustawy o ewidencji ludności przepisu, który uzależnia zameldowanie od przedstawienia uprawnienia do przebywania w lokalu spowodowało naruszenie istoty ewidencji, gdyż o zarejestrowaniu informacji o określonym miejscu pobytu zaczęło decydować nie wyłącznie samo zgłoszenie tej okoliczności. Ugruntowano tym samym przekonanie, że zameldowanie w lokalu rodzi uprawnienia do niego.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.