Palestra znalazła się w wizerunkowym dołku

Gorąco. Chociaż bez przesady.

Ponieważ była ciekawa i wieloaspektowa dyskusja merytoryczna. To jest na pewno duży plus posiedzenia. Przyjechały na nie osoby, które chciały zaradzić problemowi związanemu z tzw. reprywatyzacją warszawską, z którym przyszło się zmierzyć naszemu środowisku.

Zapewne komunikat w zamiarze jego twórców miał przedstawić opinii publicznej, że NRA się zebrała i że poruszono tematy, które interesują opinię publiczną. Natomiast rzeczywiście nie zawierał konkluzji. Zgadzam się, że może wywoływać wrażenie, że sytuacja nie została dogłębnie wyjaśniona. Zresztą uważałem, że taki komunikat nie był potrzebny. To, co wydarzyło się w Warszawie wokół Chmielnej 70, pokazało niestety, że adwokatura nie jest przygotowana na radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych. Nie mamy wypracowanych mechanizmów reagowania.

To prawda, NRA ma agencję. Ale to przede wszystkim NRA ma reagować, a agencja tylko komunikować. Agencja nie zastąpi NRA, co nie znaczy, że nie powinna znacząco wspierać jej w sytuacjach kryzysowych. Przechodząc zaś do High Profile, to powiem, że będąc członkiem NRA od ponad trzech lat, po raz pierwszy miałem okazję spotkać się z którymś z jej przedstawicieli. Nigdy też nie czytałem raportów z ich działalności. Diagnoza obecnego problemu i pomysły na jego rozwiązanie, jakie zostały nam przedstawione przez eksperta tej firmy, również nie bardzo mnie przekonały, podobnie jak większości członków NRA. Usłyszeliśmy ogólniki, nie było propozycji konkretnych i zdecydowanych rekomendacji. Brak skutecznej pomocy agencji to jednak z pewnością niejedyna przyczyna tego, że znaleźliśmy się w wizerunkowym dołku. Na marginesie, sytuacja, w której agencja zajmująca się PR nie potrafi zadbać o swój własny wizerunek wewnątrz grupy, którą obsługuje, jest – sama w sobie – co najmniej zastanawiająca.

Nawiązując do tego, co powiedziałem wcześniej, podstawowy powód polegał na tym, że adwokatura za późno zajęła stanowisko w sprawie reprywatyzacji. Powinniśmy zareagować w momencie, gdy tylko temat pojawił się w mediach, a więc już wiele miesięcy wcześniej. My natomiast włączyliśmy się do dyskusji, gdy tak naprawdę nie było już miejsca na merytoryczne stanowiska, bo zaiskrzył spór polityczny i zadziałały emocje. Adwokatura poprzez kazus Chmielnej 70 znalazła się, chcąc nie chcąc, w samym środku konfliktu politycznego. Jako środowisku z założenia apolitycznemu trudno nam było się w nim odnaleźć. Umiemy wprawdzie pływać, ale niekoniecznie z piraniami. Dodatkowo, skoro nasz samorząd zawsze podkreśla – i bardzo dobrze – swój etos, wyższe standardy etyczne, to nie możemy się dziwić, że nawet najmniejsze podejrzenie odbija się dużym echem wśród opinii publicznej, która oczekuje szybkiego przecinania takich sytuacji. Jestem przekonany, że właśnie dlatego, że obowiązują nas wyższe standardy, dziekan stołecznych adwokatów Grzegorz Majewski zrezygnował z funkcji. Mimo że nie było wobec niego formułowanych zarzutów i wielu na jego miejscu nie czułoby konieczności zrzeczenia się urzędu. Mówiąc krótko: przez to, że mamy wysoko podniesioną poprzeczkę, bierzemy na barki większą odpowiedzialność.

Nie chcę ingerować w wewnętrzne sprawy izby warszawskiej. Członkowie ORA zostali wybrani podczas zgromadzenia w bezpośrednich wyborach. W stosunku do nich nie ma żadnych podejrzeń, zarzutów, w związku z tym nie bardzo widzę jakiekolwiek racjonalne uzasadnienie, by mieli podawać się do dymisji.

W mojej ocenie jego odczucia były uzasadnione. Niestety nie otrzymał odpowiedniego wsparcia merytorycznego. Jest dla mnie dziwne, że sam musiał stawać przed mediami i opinią publiczną, pokazywać dokumenty, tworzyć stronę internetową, kreować cały przekaz, podczas gdy było oczywiste, że problem, chociaż jest jego prywatną sprawą, angażuje wizerunek adwokatury.

Mam nadzieję, że nie. Reprywatyzacja nie jest zasadniczym problemem dzisiejszej adwokatury. Przed nami stoją zdecydowanie większe wyzwania, z jakimi będzie musiał się zmierzyć Krajowy Zjazd Adwokatury. Pomijając poprawę wizerunku, co w kontekście ostatnich wydarzeń stało się oczywiste, należy do nich przede wszystkim usuwanie barier ograniczających nas zawodowo, zarówno w aspekcie uwarunkowań deontologicznych, jak i kompetencji. Ewentualne zmiany pozwoliłyby adwokatom na funkcjonowanie w nowych obszarach działalności i w różnych formach prawnych, również w ramach spółek kapitałowych. Do zadań należy oczywiście poprawa społecznego i politycznego oddziaływania, czyli innymi słowy skuteczny lobbing naszych spraw. Mam nadzieję, że wybrane na KZA nowe władze adwokatury podołają tym wyzwaniom.