Surowa kara to za mało, by aresztować podejrzanego

Rzecznik praw obywatelskich wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o jednoznacznie rozstrzygnięcie sporu, czy procedura karna pozwala na stosowanie tymczasowego wyłącznie ze względu na surowość grożącej podejrzanemu (oskarżonemu) kary więzienia. Większość sądów uznaje dzisiaj, że art. 258 par. 2 kodeksu postępowania karnego stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do zastosowania (lub przedłużenia) tego izolacyjnego środka zapobiegawczego. Przewiduje on, że jeżeli oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą. Tak samo jest, gdy sąd pierwszej instancji skazał oskarżonego na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata.

Zwolennicy tezy o możliwości stosowania tymczasowego aresztowania wyłącznie na podstawie art. 258 par. 2 k.p.k. twierdzą, że wymienione w nim przesłanki tworzą domniemanie, że podejrzanany może podjąć działania mające na celu zakłócenie procesu (np. ucieknie do innego kraju, będzie nakłaniał świadków do fałszywych zeznań). Zwalnia to więc sądy z obowiązku wskazywania okoliczności świadczących o tym, że będzie on podejmował próby bezprawnych działań.