Zasady zagospodarowania przestrzennego mogą być określane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w drodze decyzji – przypomniał Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Rady Miasta Wronki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 lutego 2011 r.
Sprawa miała związek z uchwałą Rady Wronek z 30 czerwca 2010 r. dotyczącą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Uzależniła ona lokalizację elektrowni wiatrowych wyłącznie od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania. Ponadto wskazała, że takie inwestycje nie mogą być sytuowane bliżej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej.
Uchwała ta została zaskarżona do WSA w Poznaniu. Sąd uznał, że przepis uchwały dotyczący lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą planu w sposób bezpośredni naruszył interes prawny przedsiębiorcy – właściciela terenu, na którym miała powstać taka inwestycja. Wskazał przy tym na art. 50 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z tymi regulacjami właściciel nieruchomości ma zagwarantowane, że w razie braku planu miejscowego możliwość realizacji określonej zabudowy będzie rozstrzygana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy – w zależności od rodzaju inwestycji. Sąd uznał więc, że uchwała rady Wronek naruszyła przepisy chroniące interesy właściciela nieruchomości. WSA uchylił także decyzję mówiącą o tym, że elektrownie wiatrowe nie mogą stać bliżej zabudowań niż 800 m.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.