Wydając decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu i określając jego poziom, organ może – w sytuacji kiedy w planie zagospodarowania przestrzennego użyto dla określenia rodzaju terenów innej nazwy niż wymieniona w pkt 1 ust. 2 art. 113 ustawy – Prawo ochrony środowiska – zastosować wskaźnik przewidziany dla rodzaju terenu, którego funkcja jest najbardziej zbliżona do ustaleń planu.
STAN FAKTYCZNY
Starosta wydał decyzję o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu dla nieruchomości Z., emitowanego z instalacji zakładu betoniarskiego zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości. W uzasadnieniu organ wskazał, że obie nieruchomości znajdują się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako Obszar Rzemiosła i Drobnej Wytwórczości. Na obszarze tym dopuszczalne jest lokalizowanie zakładów, rzemiosła uciążliwego i drobnej wytwórczości z dopuszczeniem lokalizacji budynków mieszkalnych i mieszkań dla właścicieli zakładów oraz osób zatrudnionych. Ponieważ określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie terenu nie jest identyczne z wymienionym w art. 113 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.) – rodzajami terenów, organ zastosował wskaźnik dla obszaru o zbliżonym przeznaczeniu, czyli dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Organ ustalił, że poziom hałasu przenikający do środowiska na przedmiotowym obszarze nie może przekraczać 55 dB, podczas gdy w wyniku przeprowadzonych pomiarów hałasu w terenie stwierdzono, że równoważny poziom hałasu w porze dnia wyniósł 58,4 dB. Powyższą decyzję utrzymało w mocy samorządowe kolegium odwoławcze. Następnie wojewódzki sąd administracyjny oddalił skargę wniesioną przez Przedsiębiorstwo betoniarskie. Przedsiębiorstwo wniosło od wyroku skargę kasacyjną do NSA.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.