Kiedy w 2006 r. do portu w Gdańsku wpłynął holenderski statek wypełniony azbestem, media, ekolodzy i władze ochrzciły go azbestową bombą i robiły wszystko, aby pozbyć się niewygodnego przybysza.
I udało się. Marne to jednak zwycięstwo. Potrafimy przeciwstawić się próbie wwiezienia kilkunastu tysięcy ton azbestu statku, a prawie nic nie robimy, aby usunąć 14,5 mln ton tych materiałów, które znajdują się w wielu domach, budynkach użyteczności publicznej lub miejscach pracy.
Nicnierobienie okazuje się zresztą często lepsze niż nieumiejętne usuwanie szkodliwych wyrobów. Jak pokazują kontrole, usuwamy azbest nie tylko w ślimaczym tempie, ale też nieumiejętnie, co zwiększa ryzyko zachorowania na śmiertelne schorzenia wywołane pyłem azbestowym. I to dla wszystkich mieszkańców kraju, a nie tylko byłych pracowników zakładów azbestowych.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.