statystyki

Delegowanie: Koszty wysłania pracownika za granicę mogą być osią sporu z tamtejszą inspekcją

autor: dr Katarzyna Styrna-Bartman30.07.2020, 09:22; Aktualizacja: 30.07.2020, 10:13
Stanowisko MRPiPS może uspokoić krajowych pracodawców, którzy ze strony Państwowej Inspekcji Pracy mogą spodziewać się takiego właśnie rozumienia krajowych przepisów dotyczących zwrotu wydatków.

Stanowisko MRPiPS może uspokoić krajowych pracodawców, którzy ze strony Państwowej Inspekcji Pracy mogą spodziewać się takiego właśnie rozumienia krajowych przepisów dotyczących zwrotu wydatków.źródło: ShutterStock

Polskie przepisy nie mówią, jak delegowanym powinny być zwracane wydatki na żywność, noclegi i transport. A brak zasad w tym zakresie może być powodem zainteresowania organów kontrolnych

Zgodnie z założeniami dyrektywy 2018/957 pracodawca powinien zwrócić koszty delegowania pracownika (w tym koszt wyżywienia, noclegu oraz transportu) na zasadach przewidzianych w prawie państwa wysyłającego. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej potwierdziło powyższą regułę dla pracowników delegowanych i będących w podróży, wskazując na zasady prawa polskiego – wedle których obowiązek zwrotu kosztów związanych z wyjazdem zagranicznym w celu wykonywania pracy dotyczy tylko pracowników odbywających podróż służbową. Oznacza to zatem, że pracownik oddelegowany w myśl polskiego prawa nie ma prawa do zwrotu kosztów delegowania, tj. związanych z wyżywieniem, noclegiem i transportem. Twórcy reformy delegowania, która dziś wchodzi w życie, przyjęli jednak założenie, że pracodawca zobowiązany jest pokryć dodatkowe koszty związane z delegowaniem pracownika z jego zwykłego miejsca pracy do państwa przyjmującego. W „Praktycznym przewodniku delegowania” (Practical Guide on Posting, s. 15; źródło: ec.europa.eu) możemy znaleźć informację, zgodnie z którą pracownik delegowany wykonuje za granicą czynności w interesie pracodawcy. W ocenie Komisji Europejskiej jest zatem logiczne, że pracodawca pokrywa dodatkowe koszty związane ze zmianą miejsca pracy z typowego miejsca pracy w państwie wysyłającym (ang. home Member State) do państwa przyjmującego (ang. host Member State).

Podróż biznesowa

Warto także zwrócić uwagę, że w prawie europejskim nie jest znany podział form wykonywania pracy za granicą na „oddelegowanie” i „podróż służbową”, ponieważ każdy pracownik wykonujący pracę za granicą jest pracownikiem delegowanym w rozumieniu zarówno dyrektywy podstawowej 96/71, dyrektywy zmieniającej 2018/957, jak i rozporządzenia 883/2004. Pojęcie „business trip”, czyli podróży biznesowej, występuje tylko we wspomnianym powyżej „Praktycznym przewodniku delegowania”, a ponadto jedynie w kontekście wyjazdów, które nie są związane z wykonywaniem jakichkolwiek usług na rzecz podmiotów trzecich, co dotyczy np. udziału pracownika w konferencjach. Tylko w takim przypadku pracownik jest w podróży biznesowej i – zgodnie z wytycznymi KE – tylko w takim przypadku pracodawca może odstąpić od stosowania zasad delegowania dla pracowników delegowanych.


Pozostało 80% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
9,80 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Galerie

Polecane