Agnieszka Lechman-Filipiak, partner, DLA Piper Wiater

Orzeczenie o przywróceniu do pracy reaktywuje stosunek pracy na przyszłość, tj. doprowadza do nawiązania stosunku pracy na warunkach, jakie obowiązywały przed rozwiązaniem umowy o pracę. Orzeczenie to nie działa wstecz i nie powoduje unieważnienia oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę.

Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące – nie więcej niż za jeden miesiąc. W określonych przypadkach (np. jeżeli umowę rozwiązano z pracownicą w okresie ciąży) wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy.

Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Oznacza to, że okres ten może mieć np. wpływ na długość okresu wypowiedzenia czy staż pracy wpływający na wysokość nagrody jubileuszowej.

Ponadto okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia.

Okres, w którym pracownik pozostawał bez pracy, nie jest jednak okresem zatrudnienia u danego pracodawcy ani też okresem uznawanym za okres zatrudnienia. Artykuł 51 par.1 k.p. nakazuje jedynie wliczenie powyższego okresu do okresu zatrudnienia.

W konsekwencji pracownik, który podejmie pracę po przywróceniu go do pracy, nie nabywa prawa do świadczeń wiążących się z istnieniem stosunku pracy za okres pozostawania bez pracy, np. prawa do urlopu wypoczynkowego czy trzynastej pensji (wyrok SN z 14 marca 2006 r. I PK 144/05, wyrok SN z 16 lutego 2007 r., II PK 199/06).