W art. 8 i 9 ustawy o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym uregulowano kwestię kaucji na zabezpieczenie kosztów procesu pozwanego. Kaucja aktoryczna ma gwarantować równowagę stron i ochronę interesu pozwanego. Ma ona zapewnić pozwanemu możność zaspokojenia roszczenia o zwrot kosztów procesu bez względu na sytuację finansową reprezentanta grupy, a także chronić go przed nieuzasadnionymi powództwami obliczonymi na wymuszenie ugody. Zobowiązanie do złożenia kaucji wymaga wniosku pozwanego złożonego przy pierwszej czynności procesowej (art. 8 ust. 1 i 2). Sąd nie jest wnioskiem związany, jednak mając na uwadze cel instytucji, można założyć, że kaucja będzie zasadą.

Podmiotem zobowiązanym do złożenia kaucji powinien być reprezentant grupy jako powód (członkowie grupy nie mają statusu strony w znaczeniu procesowym). Kwestią wewnętrznych ustaleń między reprezentantem i członkami grupy jest to, kto i w jakiej części kaucję rzeczywiście sfinansuje. Sąd rozstrzyga w przedmiocie kaucji, wydając postanowienie (art. 8 ust. 6). Powinno ono zawierać termin na złożenie kaucji, nie krótszy niż miesiąc, oraz jej wysokość (art. 8 ust. 3).

Wysokość kaucji określa się, uwzględniając prawdopodobną sumę kosztów, które poniesie pozwany (art. 8 ust. 3). Z uwagi na obligatoryjną reprezentację powoda przez fachowego pełnomocnika (art. 4 ust. 4) sąd powinien oszacować prawdopodobne koszty, sięgając do art. 98 par. 3 k.p.c. Przepis ten zalicza do kosztów procesu: wynagrodzenie pełnomocnika, nie wyższe jednak niż stawki za zastępstwo określone rozporządzeniem ministra sprawiedliwości; wydatki jednego pełnomocnika; koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Można założyć, że w większości przypadków wysokość tak wyliczonych kosztów będzie niższa niż realne nakłady pozwanego na obronę w postępowaniu grupowym. Z tego względu wysokość kaucji zapewne rzadko sięgnie przewidzianego przez ustawodawcę maksimum (20 proc. wartości przedmiotu sporu).