Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1990 roku o zwrocie korzyści uzyskanych niesłusznie kosztem Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych jest zgodny z art. 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Kwestionowany przepis stanowi, że jeżeli wskutek czynności prawnej lub decyzji administracyjnej przenoszącej własność lub inne prawo majątkowe na niepaństwowe osoby prawne lub osoby fizyczne osoby te uzyskały niesłusznie korzyść z majątku Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych, sąd może oznaczyć sposób i wysokość wyrównania strat, a nawet rozwiązać umowę rozstrzygając o rozliczeniu między stronami.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że pomimo występującego w jego treści nieostrego pojęcia "niesłusznej korzyści", nie narusza konstytucyjnej zasady dostatecznej określoności prawa. Zwrot ten jest typową klauzulą generalną, odsyłającą do systemu ocen i norm o charakterze pozaprawnym (norm moralnych, obyczajowych). Pozwala ona na zastosowanie zaskarżonego przepisu w sposób uwzględniający szczególne okoliczności danej sprawy. Sprecyzowanie pojęcia "niesłusznej korzyści" nie należy do ustawodawcy, lecz organów stosujących prawo. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym utrwaliła się racjonalna i zgodna z konstytucją wykładnia tego zwrotu, stąd nie ma podstaw do stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, w którym on występuje.

Sygn.akt P 36/07