Tak. Dzięki nowelizacji art. 358 kodeksu cywilnego, która weszła w życie 24 stycznia 2009 r., zobowiązania pieniężne na terenie Polski mogą być określane w dowolnych walutach obcych. Przed wprowadzeniem nowelizacji taka możliwość była ograniczona przez zasadę, że zobowiązania na obszarze Polski mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim i przez liczne ograniczenia wynikające z prawa dewizowego.

Obecnie możliwość wyrażania zobowiązań pieniężnych w walucie obcej dotyczy wszystkich podmiotów, a więc osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarówno w obrocie profesjonalnym, tj. w ramach działalności gospodarczej, jak i w obrocie konsumenckim. Regulacja ta dotyczy wszystkich zobowiązań, bez względu na ich źródło, choć największą rolę odgrywa w zobowiązaniach wynikających z umów.

Co do zasady dłużnik, który zobowiązał się w umowie do zapłaty określonej należności w walucie obcej, powinien dokonać zapłaty w ustalonej walucie obcej. Jednakże, zgodnie z art. 358 kodeksu cywilnego, dłużnik ma wybór – może spełnić swoje świadczenie w ustalonej walucie obcej lub dokonać zapłaty należności w walucie polskiej, przeliczając kwotę w walucie obcej na walutę polską, po kursie średnim ogłaszanym przez NBP z dnia wymagalności roszczenia. Jeżeli dniem wymagalności roszczenia jest np. sobota, w którym to dniu NBP nie ogłasza średnich kursów walut, należy przeliczyć należność według ostatniego kursu, ogłoszonego przez NBP przed dniem wymagalności, a więc w tym wypadku według średniego kursu z piątku.

Aby wyłączyć możliwość zwolnienia się dłużnika z zobowiązania wyrażonego w walucie obcej poprzez zapłatę równowartości w walucie polskiej, należy zawrzeć w umowie tzw. klauzulę efektywnej waluty. Chodzi o postanowienie, że zapłata należności nastąpi wyłącznie w walucie obcej, wskazanej w umowie, a możliwość spełnienia zobowiązania przez dłużnika w walucie polskiej jest przez strony wyłączona.

not. kt