Zgodnie z art. 107 kodeksu cywilnego w razie ustanowienia kilku pełnomocników, którzy mają taki sam zakres umocowania, każdy z nich może działać samodzielnie. Zasadę tę można zmienić, umieszczając stosowny zapis w treści pełnomocnictwa. Tak też dzieje się w przypadku pełnomocników, którzy są ustanawiani przez pełnomocnika pierwotnie umocowanego przez samego mocodawcę. O tym, jak pełnomocnicy mają działać, tj. łącznie przy wszystkich czy tylko przy niektórych czynnościach, ilu z nich powinno działać razem itp., decyduje mocodawca. Decyzja ta powinna być wyrażona w pełnomocnictwie.

Zdarzają się także sytuacje, w których łączne działanie pełnomocników zostało narzucone przez ustawę, np. w przypadku dwóch pełnomocników reprezentujących spółdzielnię (art. 54 par. 1 zdanie drugie prawa spółdzielczego). Pełnomocnicy zobowiązani do łącznego działania nie muszą działać w jednym czasie. Mogą składać oświadczenia jeden po drugim. Jeżeli wymagane jest współdziałanie pełnomocników, czynność prawna do chwili złożenia oświadczeń przez wszystkich z nich jest nieskuteczna. Dla swojej ważności wymaga ona albo złożenia stosownego oświadczenia przez tych pełnomocników, którzy takich oświadczeń jeszcze nie złożyli, albo stosownego oświadczenia mocodawcy.

Ponadto pełnomocnik może zostać umocowany do udzielenia dalszego pełnomocnictwa. Możliwość taka istnieje tylko wtedy, gdy została określona wprost w treści pełnomocnictwa, ustawie lub wynika ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa, np. umowa zlecenia (art. 106 kodeksu cywilnego). Pełnomocnik, udzielając dalszego pełnomocnictwa, dokonuje czynności prawnej, która wywołuje bezpośredni skutek dla mocodawcy. Taki dalszy pełnomocnik działa w imieniu mocodawcy oraz ze skutkiem dla niego. Do pełnomocnika dalszego znajdą zastosowanie wszystkie przepisy regulujące kwestię udzielenia pełnomocnictwa przez mocodawcę.

Sylwia Graboś, radca prawny w kancelarii Grynhoff Woźny Maliński