statystyki

Niepełnosprawni z ograniczonym prawem do samostanowienia

autor: Dominika Bychawska-Siniarska23.05.2017, 08:31; Aktualizacja: 23.05.2017, 08:49
W lutym 2011 r. A.M.V. ukończył 18 lat i sąd przyznał mu opiekuna prawnego. Pomimo próśb i wniosków chłopaka o przeniesienie go bliżej rodziny zastępczej, opiekun zdecydował o pozostawieniu go w miejscu jego urodzenia, gdzie zamieszkiwali pozostali członkowie jego rodziny.

W lutym 2011 r. A.M.V. ukończył 18 lat i sąd przyznał mu opiekuna prawnego. Pomimo próśb i wniosków chłopaka o przeniesienie go bliżej rodziny zastępczej, opiekun zdecydował o pozostawieniu go w miejscu jego urodzenia, gdzie zamieszkiwali pozostali członkowie jego rodziny.źródło: ShutterStock

A.M.V., obywatel Finlandii, w 2001 r. został odebrany rodzicom i umieszczony w rodzinie zastępczej. W 2007 r. urząd zajmujący się małoletnimi zadecydował o przeniesieniu chłopca do znajdującego się w miejscu jego urodzenia ośrodka dla niepełnosprawnych. Podstawą decyzji były działania rodziny zastępczej, która nie informując o tym władz, przeniosła się na północ kraju, a chłopca chciała wysłać do szkoły zawodowej oddalonej o 300 km.

Reklama


W lutym 2011 r. A.M.V. ukończył 18 lat i sąd przyznał mu opiekuna prawnego. Pomimo próśb i wniosków chłopaka o przeniesienie go bliżej rodziny zastępczej, opiekun zdecydował o pozostawieniu go w miejscu jego urodzenia, gdzie zamieszkiwali pozostali członkowie jego rodziny. Opiekun wskazał, że będzie on tam miał lepsze perspektywy edukacyjne i możliwość znalezienia pracy. Zaznaczył jednak, że chłopak może spędzać wakacje z rodziną zastępczą. A.M.V. zaskarżył decyzję, wnioskując jednocześnie o wyznaczenie innego opiekuna. Sąd zasięgnął opinii biegłego psychologa i oddalił wniosek, uznając, że intelektualny rozwój chłopaka jest na poziomie dziewięciolatka i A.M.V. nie rozumie konsekwencji przeniesienia go na odległą północ kraju. Ponadto sąd powziął wątpliwość, czy chodzi o rzeczywistą wolę chłopca, czy raczej poddany jest on presji ze strony rodziny zastępczej.

A.M.V. zwrócił się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (skarga nr 53251/13), wskazując naruszenie art. 2 protokołu 4 (prawo do przemieszczania się) oraz art. 8 Konwencji (prawo do życia rodzinnego).

W wyroku z 23 marca 2017 r. trybunał uznał, że doszło do ingerencji w prawo do życia prywatnego i rodzinnego. Niezmienienie przez sąd opiekuna uniemożliwiło wybór miejsca zamieszkania i ograniczało prawo skarżącego do samostanowienia. Decyzja miała jednak podstawę prawną: opierała się na fińskiej ustawie opiekuńczej, miała również służyć uzasadnionemu celowi, jakim był obowiązek ochrony zdrowia i dobrobytu A.M.V. Została podjęta w oparciu o analizę jego sytuacji życiowej, w szczególności jego możliwości intelektualnych, jak również braku perspektyw w razie przeprowadzki. Ocena niesprawności skarżącego doprowadziła sądy krajowe do konkluzji, że wymaga on fachowej pomocy ze strony opiekuna.


Pozostało jeszcze 38% treści

Czytaj wszystkie artykuły
Miesiąc 97,90 zł
Zamów abonament

Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Zapoznaj się z regulaminem i kup licencję
Więcej na ten temat

Reklama


Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Galerie

Wyszukiwarka kancelarii

SzukajDodaj kancelarię

Polecane

Reklama